Vrij wonen

Mevrouw Van Nieuwenhoven kwam noodgedwongen in het Waterkwartier te wonen. De vorige woning van het gezin, aan de Barlheze, werd in de oorlog gebombardeerd. De familie kreeg een klein huisje toegewezen in de Spiegelstraat, maar daar was het zo vochtig, dat het jongste kind er bronchitis van kreeg. Dankzij bemiddeling van de huisarts kon het gezin verhuizen naar een nieuwbouwwoning in het Waterkwartier. “Dat was nog niet dit huis hoor. Eerst woonden we een tijdje in de Professor Aalbersestraat. Maar mijn man mocht daar geen duiven houden, iets wat hij heel graag wilde. Dus toen deze woning aan de Ingenieur Lelystraat vrijkwam – waar duiven houden wel mocht – hebben we snel gereageerd en de woning gekregen. Mijn man wilde hier nooit meer weg, en ik ook niet. Zo vrij als je hier woont: heerlijk! Dit krijg je nooit weer!”

Huurboekje

Toen dochter Hanny nog klein was, ging ze elke zaterdag met een vriendinnetje op pad om de huur te betalen. “Dat was zes gulden zestig per week”, herinnert mevrouw Van Nieuwenhoven zich. “Hanny had een huurboekje bij zich, dat door de woningstichting werd afgestempeld. Heel anders dan nu! Destijds gingen we veel om met mensen uit de buurt. Zo mochten de kinderen op woensdagmiddag tv kijken bij een gezin dat als een van de eersten in de wijk televisie had. In de buurt was het sowieso altijd wel gezellig. We liepen de deur niet bij elkaar plat, maar met oud en nieuw gingen we bij elkaar een borreltje drinken. Hartstikke leuk was dat.”

Verbouwing

“Als er iets stuk was in huis, kon je de woningstichting dag en nacht bellen”, gaat mevrouw Van Nieuwenhoven verder. “Er kwamen dan heel snel timmermannen om het probleem op te lossen. Die kwamen hier trouwens ook als ze klusjes in de buurt opknapten, want ze vonden de koffie hier zo lekker, haha! Waar ik echt blij van werd, was de verbouwing, nu elf jaar geleden. Ik geniet nog elke dag van mijn nieuwe keuken – mét vaatwasser – en de nieuwe bijkeuken. En in de winter vooral van de verwarming; voor die tijd moesten we het met gaskachels doen.”

Jongere generatie

Er is volgens mevrouw Van Nieuwenhoven niet zoveel veranderd in de wijk, al is ze inmiddels wel een van de laatste huurders van de oude garde. Maar ook met de jongere generatie buurtbewoners heeft ze goed contact: “Ze houden me een beetje in de gaten, dat vind ik fijn. Ze kijken ’s ochtends bijvoorbeeld of de gordijnen open zijn en komen af en toe even aan. Een fijn idee, want met mijn 95 jaar ben ik niet meer de jongste. Ook dit maakt dat het hier zo ontzettend fijn wonen is. Ik hoop dat ik hier nog een tijdje mag genieten!”

[Interview 2019]